Bedrich
(Frederik) Smetana wordt wel eens genoemd "De vader van de Tsjechische
muziek" Tussen 1874 en 1879 schreef hij "Mijn
Vaderland" ("Ma
Vlast") , een groot muziekwerk dat uit zes
delen bestaat. Één van deze delen heet "De Moldau"
("Vltava"). De Moldau is een rivier, in Tsjechië. Toen "De Moldau"
voor de eerste keer op het programma voor een concert stond, had men, naar
aanwijzingen van Smetana zelf, een verklarende tekst geschreven. Het is
goed om die eerst te lezen, alvorens de muziek te beluisteren. Je start
de muziek die bij de pagina hoort onderaan de blz. Deze tekst luidt
en ik fantaseerde er (maar wel nadat ik er was geweest) het nodige bij,
als volgt: (De Romeinse
cijfers verwijzen naar de beeldpartituur op de laatste pagina).
De
componist schildert in de muziek, hoe de Moldau uit twee kleine bronnen
(I)
ontspringt, van welke de ene stoeiend en snel in hoge, de andere rustiger
in donkerder toonkleuren voorthuppelt. Dit wordt prachtig uitgebeeld door
fluit en klarinet, die elkaar eerst afwisselen om later samen te gaan spelen,
geholpen door "pizzicato-violen".(pizzicato
= tokkelen)
  
Beide bronnen verenigen
zich tot een stroompje, dat allengs tot een beek aangroeit. Deze dringt
een woud binnen en doorstroomt het, onder het geheimzinnig ruisen van de
bomen en de geur van het moeras en de bosbloemen. De strijkers zijn nu
"sterker" en af en toe hoor je pauken, het koper en onmiskenbaar de triangel.
Dit is het bekendste stukje van "De Moldau". Je hebt het vast wel eens
gehoord. Click maar onderaan de bladzijde voor dit eerste stukje. Als je
dat gedaan hebt en de muziek klinkt, kun je wel even op de foto hieronder
clicken voor een prachtige kaart van de VLTAVA. ( De muziek speelt
namelijk gewoon door) Om hem te bekijken moet je beide "scrollbalken" gebruiken
en als je klaar bent kun je naar de volgende bladzijde gaan.
 .
. . . . . . . . . 
N.B. De
foto's op deze en volgende pagina's zijn ècht van de "Vltava" en
genomen tijdens een 14-daagse vakantie in Praag, waarbij ik onder andere
2 dagen uittrok om de "Vltava" tot aan de bronnen te volgen om foto's te
maken. Gedeeltelijk was deze tocht een teleurstelling, daar ik het spoor
vaak bijster raakte en de echte bronnen niet kon vinden. De eerste 3 fotootjes
kon ik gelukkig van het internet plukken. Een tweede teleurstelling was,
dat veel mooie plekjes (met name de door Smetana zo mooi muzikaal beschreven
Sint Johannes stroomvernelling, waar ik me twee dagen een puist naar zocht
) hadden moeten plaatsmaken voor een typisch (kennelijk noodzakelijk) verschijnsel
van de moderne tijd: Diverse stuwdammen met bijbehorende stuwmeren. Maar
goed dat dat allemaal gebeurde "nà Smetana", want anders hadden
we een heel ander stuk muziek te horen gekregen en gelukkig is er nog veel
moois overgebleven ook, zoals je hier en in mijn FOTOREPORTAGE
kunt zien |
